ഭൂതായ്മ.

രാത്രികള്‍, ജനലയ്ക്കല്‍ നിന്ന്

മുറവിളി കൂട്ടി വിളിക്കുന്നുണ്ട്.

ചിതറി വീണ നിയോണ്‍ വെളിച്ചം

എന്തെന്നിലാതെ, എന്തിനെന്നില്ലാതെ

ഭിത്തിയില്‍ കനത്തു കിടക്കുന്നു.

അകലെ ആകാശത്തിന്‍റെ കറുത്ത-

തുമ്പത്ത് ഒരു നക്ഷത്രം.

ബാകിയുള്ളവ തിളങ്ങാതെ.

വിയര്‍പ്പിന്‍റെ, ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പിയുടെ

മൂത്രത്തിന്‍റെ, സിഗരറ്റിന്‍റെ രൂക്ഷഗന്ധം.

ബന്ധിതമായ കാറ്റ് മുറിയിലെ ചൂട്-

സഹിക്കാന്‍ കഴിയാതെ,

പുറത്തു കടക്കാന്‍ വെപ്രാളപ്പെടുന്നു.

ജനല്‍ തുറന്നു ശ്വാസം പോലും

പുറത്തു വിടാതെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.

പാതി പുതച്ച നിന്‍റെ ശരീരം കട്ടിലില്‍-

കിടക്കുന്നത് കണ്ട്, പലയാവര്‍ത്തി കണ്ട്,

ലിംഗം വീണ്ടും ഉദ്ധരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.

ഒരങ്കത്തിനു ശേഷിയിലാതെ, നിന്‍റെ-

മുലമൊട്ട് നോക്കി, ചുണ്ട് നോക്കി

പൊക്കിളില്‍ നോക്കി, സ്വയംഭോഗിക്കാന്‍-

കൈകള്‍ വേഗം കൂട്ടുന്നു.

സ്ഖലനമുണ്ടാകാതെ തളര്‍ന്നു നിലത്തു-

വീണ്, സ്വപ്നത്തിന്‍റെ വെള്ളിയുറുമ്പുകളെ

തേടുന്നു, പലയാവര്‍ത്തി ചെയ്ത പോലെ.

കടങ്കഥ പറഞ്ഞോടുവില്‍ ഉത്തരം കിട്ടാതെ

നഗ്നമായി നിലത്തു കിടന്നുറങ്ങുന്നു.

ചെണ്ടകൊട്ടിയുണര്‍ത്തിയ മോഹങ്ങള്‍

ക്ഷനവേഗത്തിലാണ് കെട്ടണഞ്ഞത്.

നെഞ്ചിന്റെ ഉയര്‍ച്ചയ്ക്കും താഴ്ച്ചക്കുമൊപ്പം

താളബോധം മറന്നൊരു കാറ്റ്, വട്ടം കറങ്ങി.

തല കുത്തി, മലക്കം മറിഞ്ഞു, ഗോഷ്ടി കാട്ടി,

ഞാന്‍ നിങ്ങളിലൊരുവനാകാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ മറക്കുന്ന പകലുണ്ടിവിടെ, നിഴലുണ്ട്.

ഭൂതായ്മകളില്‍ തകരുന്ന ഞാനുണ്ട്, നമ്മളുണ്ട്.

കാലത്തോട് കോക്ക്രി കാട്ടി, ചിറകിട്ടടിച്ച്‌

രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ചാട്ടങ്ങളില്‍, നീയില്ല.

ഇവളിതെന്റെ അവസാനത്തെ അത്താഴം.

ഇനിയൊരിക്കല്‍ ആവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത

വേഴ്ചയുടെ അവസാന പാഠം.

നിന്നെ ഓര്‍ക്കാന്‍
ശ്രമിക്കുന്ന
സമയങ്ങളിലത്രയും
കരിന്തേള്‍ കടിച്ച
നീലിമ
എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വരും.

ഉറക്കമുണര്‍ന്നു-
വെളിച്ചത്തിന്റെ
ആരംഭത്തില്‍
തൊലി ഊര്‍ന്നു
വീണു.
നഗ്നനാക്കപ്പെടുന്ന
പോലെ.

പതിവില്ലാത്ത
ചലനങ്ങള്‍-
ചിന്തകളിലും,
പ്രവൃത്തിയിലും വരുന്നത്
പിടി വിട്ട മനസ്സിന്റെ
ബോധക്കേട് എന്ന് ചൊല്ലും.

സംസാരത്തിന്റെ
വേഗം കുറയുന്ന സമയത്താണ്
നിന്നെ പതിവായി ഓര്‍ക്കാറുള്ളത്.
കേള്‍വി നിനക്ക് വേണ്ടി
മാത്രമാവുമ്പോള്‍
ഭാഷ എനിക്ക്
അന്യമാകുന്നതെന്ന്
ആശ്വസിക്കും.

ചിന്തയും ചിന്തനവും
വിട്ടു, വെയിലിലേക്ക്‌
വെളിച്ചത്തിലേക്കെന്നു
ആരെങ്കിലും
വിളിച്ചു പറയുമ്പോള്‍
മാത്രമാണ്
അന്യമാകുന്ന
നിഴലിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുക.

ഒഴിഞ്ഞ മൂലയിലെ
ഇരുട്ട്, അപ്പോഴും
എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കും.
തെറ്റ് വരാതെ-
ഞാന്‍ വീണ്ടും, ആ വരി
ഉറക്കെ ചൊല്ലും.

വീട് എന്ന കവിത.

പറയാത്ത വാക്കുകള്‍

എഴുതാത്ത വരികള്‍

ഇവക്കിടയിലാണ്

ജീവിതമെന്ന്

തോന്നിയിടത്താണ്

മൌനം തുടങ്ങിയത്.

പൂര്‍ത്തിയാക്കാത്ത

ക്രമങ്ങളിലെവിടെയോ

ഞാന്‍ ബാക്കിയാവുന്നു

മനസ്സറിയാതെ

പോയതെല്ലാം

വേദനകളിലാണ് അവസാനിച്ചത്‌.

എഴുതി മടുത്ത

ക്രമമാണിത്

മഴ കൊണ്ട് വരച്ച

കവിത.

ഏത്തപ്പെടാത്ത

തുരുത്തിനെ,

തൊട്ടറിയാന്‍ കഴിയാത്ത

വെളിച്ചത്തെ,

കെട്ടിപിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച

നിഴലിനെ,

തല ചായ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച

സമയത്തിനെ

ഇങ്ങനെ പതിവ് രീതികളില്‍-

തുടരുന്ന ഞാന്‍.

നഗ്നമായ ശരീരമിന്നും

ഇണ തേടാന്‍

അറയ്ക്കുന്നു.

നിന്‍റെ ചുമ്പനം കൊണ്ട്-

പൊള്ളിയ പകലുകള്‍,

ഒരിറ്റു തരാതെ

നടന്നകലുന്നു.

കൂട് തേടിയലഞ്ഞൊടുവില്‍

തെരുവിന്‍റെ ഇരുണ്ട-

മൂലയില്‍,

ഒരു പിടി നിഴലുകള്‍,

ഓര്‍മ്മകള്‍ വലിച്ചെറിയുന്നു.

തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍

ഓടിക്കയറാന്‍

ഒരു വീട്-

എനിക്ക് അന്യമാകുന്നു.   

ബലൂണ്‍.

പൊട്ടുമെന്നറിഞ്ഞു

തന്നെയാണ്, നീ -

ഊതിയപ്പോഴെല്ലാം 

ഞാന്‍ 

വീര്‍ത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.

തിരികെയാത്ര.

സ്വപ്നങ്ങളുടെ-
അതിര്‍ത്തിയില്‍ വച്ചാണ് 
ആദ്യമായി ചിറകുകള്‍ 
കുഴഞ്ഞത്.
ഇത്രയും നാള്‍
മുന്നിലേക്ക് നോക്കി
കണ്ടതിനെയെല്ലാം 
തല തിരിഞ്ഞു,
പിന്നിലേക്ക് നോക്കി 
കാണാന്‍ പഠിക്കേണ്ടി-
വന്നത്. 

ഇടവഴിയില്‍ 
എവിടെയോ വച്ചാണ് 
വിഷം തീണ്ടിയത് 
നീലിച്ച ശരീരത്തില്‍ 
അവസാന ശ്വാസം 
നിലക്കുന്നതു വരെ 
പറന്നു പൊന്തിയത്
ചിത്രശലഭച്ചിറകിലാണ്.

പിന്നിട്ട വഴികളിലത്രയും 
ചിതറിയ ചോര 
ഒടിഞ്ഞ എല്ലുകള്‍ 
മുറിവുകള്‍, വടുക്കള്‍.
ഇരുണ്ട മുറിയിലൊട്ടിയ
പശിമകള്‍. 
വറ്റിച്ച പാനപാത്രങ്ങള്‍.
ചിറകു കരിഞ്ഞു 
മണ്ണിലേക്ക് തിരികെ 
വീഴുമ്പോള്‍ 
ഓര്‍മ്മികാന്‍, സൂക്ഷിക്കാന്‍ 
ഇത്ര മാത്രം. 

ശില-
ശിലയായി തുടരട്ടെ.
കാലം
ഗതിയില്ലാത്ത ഒഴുക്കില്‍ 
ഏര്‍പ്പെടട്ടെ.

വാര്‍ദ്ധക്യം-
ബാധിച്ച ചിന്തകള്‍ 
സ്വപ്നങ്ങളെ 
ചിതലെടുപ്പിക്കുന്നു.
ഞാന്‍ ഏകാന്തവൃദ്ധന്‍.
ഓര്‍മ്മയുണ്ട് 
മണങ്ങളൊന്നും
മറന്നു പോകരുതെന്ന്.

കാഴ്ച്ച

സംസാരിക്കാത്ത പകലുകള്‍,

ജനലിനപ്പുറം

വെളിച്ചമുണ്ട്

കിനാവുകളും ദുഖവുമുണ്ട്.

കെട്ട്കഥകളും ഫിക്ഷനുമുണ്ട്.

പറച്ചിലുണ്ട്.

കാഴ്ചയില്‍ വെളിച്ചമുണ്ട്.

ഒച്ചയില്‍ നിശബ്ധതയുണ്ട്.

മിണ്ടാതെ, പറയാതെ

അക്ഷരങ്ങള്‍ പെറുക്കി

വെളുക്കുന്നതും

കറുക്കുന്നതും

ജനലിലൂടെ നോക്കി കാണുന്നു.

സ്വപ്‌നങ്ങള്‍-

കാക്കകള്‍ കരയുന്ന പോലെ

ചെവി നിറഞ്ഞു.

തെളിച്ചമില്ലാതെ.

പ്രതീക്ഷകള്‍

തെക്കന്‍ കാറ്റിലൂടെ

ജനല്‍ വഴി ഉള്ളില്‍ കയറുന്നു.

ചുറ്റിക്കറങ്ങി നാല്

ഭിത്തികള്‍ക്കുള്ളില്‍

കറങ്ങിതിരിയുന്നു.

തലയ്ക്കു മുകളില്‍

ഫാന്‍ മുരള്‍ച്ചയോടെ കരയുന്നു.

രാത്രിയിരുട്ടില്‍

വേദനകളുടെ ഭാണ്ടമിറക്കുന്നു

കരച്ചില്‍ ഒഴുകിത്തീരുന്നു.

കത്തി തീരുന്ന മെഴുകുതിരി

പുറം തണുപ്പില്‍ നിന്ന്

ചൂടേകുന്നു.

ഇങ്ങനെ പറച്ചിലുകള്‍

അവസാനിക്കുന്ന നിമിഷം

പകല്‍.

വീണ്ടും ജനല്‍ തുറക്കപ്പെടുന്നു

കരച്ചില്‍ കവിതയാവുന്നു.

കാല്പനികത.

എന്‍റെ ശവപെട്ടിയില്‍

ഒരു റോസാപ്പൂവുണ്ടാവണം.

എന്‍റെ നെഞ്ചിനു-

മുകളില്‍.

ഒരു ചെമന്ന ചിത്രം.

അല്ലെങ്കില്‍

വേണ്ട.

എന്‍റെ ശവപ്പെട്ടിയില്‍

ഒരു കണ്ണാടിയുണ്ടാവണം.

എന്‍റെ മുഖത്തിന്‌

നേരെയായി.

ഒരു വെളുത്ത കണ്ണാടി.

ഇതും വേണ്ട.

എന്‍റെ ശവപ്പെട്ടി

ചില്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാവണം

ഞാനെവിടെയെന്നു

എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാനായി.

ഇതിനുമപ്പുറം.

എന്‍റെ ശവപ്പെട്ടിയില്‍

ഒരു നീല വെളിച്ചമുണ്ടാവണം

അല്ലെങ്കില്‍ പച്ച

ഇരുട്ടിനെ മറക്കാന്‍

ഇവയാണ് നല്ലത്.

ഇനി മരണം.

ശ്വാസം കിട്ടാതെ

വണ്ടിയിടിച്ചു

വിഷം കഴിച്ചു

ഒരുറക്കത്തില്‍

എങ്ങിനായാലും

എന്‍റെ ശരീരം

ദഹിപ്പിക്കേണ്ടെന്നു മാത്രം.

അഗ്നി ശുദ്ധി

നടത്താന്‍ മാത്രം

പാപിയല്ല ഞാന്‍.

മൃതിയിലും നിന്നെ

ഭോഗിക്കാന്‍

കഴിയാത്ത ഈ ശരീരം

ഇങ്ങനെ തുടരട്ടെ.

മറവു ചെയ്യുമ്പോള്‍

ഈ ശരീരം നിനക്കായി

കാത്തുവയ്ക്കാന്‍

ഞാന്‍ ആവശ്യപ്പെടും.

മരണം ഇങ്ങനെ

റൊമാന്റിക്‌ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍

മാത്രമാണ്.

വറുതിയില്ലാത്ത

ദിനങ്ങളുടെ ഓര്‍മയല്ല

മരണമെനിക്ക്.

ഇനി മരിക്കണമിനി-

വേഗം.