Sunday, 20 December 2015


ഭൂമി.
ഓര്‍മകളുടെ
അച്ചുതണ്ട്
കറങ്ങുന്നതെങ്ങിനെ?

ചോദിയ്ക്കാന്‍
പറ്റിയ സമയമാണ്
ചുട്ടു പൊള്ളുകയാണ്.

കാലത്തിന്‍റെ
അച്ചുതണ്ട്
കരങ്ങുന്നതെങ്ങിനെ?

തൊണ്ടവരണ്ട്
തുടങ്ങുന്നു
ഒരിറ്റു
ജലം തരൂ.

ജീവിതത്തിന്‍റെ
അച്ചുതണ്ട്
കറങ്ങുന്നതെങ്ങിനെ?

ശമ്പളം കൂട്ടിയിട്ടില്ല
ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കാണ്
കൂപ്പ്കുത്തുന്നത്.

ഭൂമിയുടെ
അച്ചുതണ്ട്
കരങ്ങുന്നതെങ്ങിനെ?

അതെന്താണ്
സാധനം?

അതങ്ങിനൊരു
സാധനം.
ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ട്

കറങ്ങുന്നതിങ്ങനാണ്.
പ്രണയപര്‍വ്വം
നിശ്വാസം പോലുമില്ലാതെ
മിണ്ടാതിരുന്നതാണ്.
എങ്ങിനെയെത്തി-
എന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചില്ല.
മഴ നനഞ്ഞു
വന്നെന്നുത്തരം.
ചിരിയുണ്ടായില്ല.
ചിരിച്ചു കാണിച്ചുമില്ല.
പരിഭ്രമം കണ്ണിലുണ്ടായിരുന്നു.
മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍
കണ്ണുകൊണ്ട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
അടുക്കലമൂലയില്‍
വിരിച്ചിട്ട പായിലേക്ക്
വിരല്‍ ചൂണ്ടിച്ചിരിച്ചു.
മൂന്ന് വര്‍ഷം നീണ്ട
സ്നേഹദാമ്പത്യം,
ഒടുവില്‍ ജാരന്
അടുക്കള വാതില്‍
തുറന്നു.


സമസ്യ

അവസാനത്തെ-
അത്താഴമാണിത്.

ഒറ്റത്തോട്ടയില്‍ 
മരിച്ച
നിഴലുണ്ടെനിക്ക്.

പ്രതിബിംബം നോക്കി
ഭയപ്പെട്ടവനും
ഞാന്‍ തന്നെ.

തിരികെ മറിച്ച
താളുകളിലത്രയും
ചുളിവുകള്‍ കാണാതെ
അത്ഭുതപ്പെട്ടവന്‍.

മഷിത്തണ്ട്
മായ്ച്ചതു
അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്
ബോധമല്ല.

എനിക്ക് വേണ്ടി-
ഒരു വിളക്കിനുചുറ്റും
കാത്തു നിന്നവര്‍
ഏറെയാണ്‌.

മറവിയുടെ
ആരംഭമിവിടെ.

വെരറുക്കപ്പെടാതെ
നിന്നത്-
പ്രതീക്ഷയുടെ
പകലിലാണ്.

ഉത്തരമില്ലാതെ
സമസ്യകള്‍ പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാതെ
കിടക്കുന്നു.

നിശബ്ധമായത്-
വേട്ടമൃഗത്തിന്‍റെ കിതപ്പല്ല,
ബോധമാണ്.

തിരിഞ്ഞു-
നോട്ടങ്ങള്‍ മതിയാകാതെ
വരുമ്പോള്‍,
നിശബ്ധമാകുന്ന
ചിന്തകള്‍ക്കിത്
ഒടുവിലത്തെ അത്താഴം.

വാരിത്തരേണ്ട
കൈകള്‍-
പിന്‍വലിയുന്നു.
പിന്‍കഴുത്തില്‍

വെടിതറയ്ക്കുന്നു.
കടല്‍ 

പ്രളയക്കെടുതികല്‍ക്കവസാനം 
വരള്‍ച്ചയാണ്.
നനവിനവസാനത്തെ 
കരിവ്.
മരുഭൂമികളിലെ മരുപ്പച്ചകള്‍ 
അവസാനിക്കുന്ന 
ദിനങ്ങള്‍.

നിന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കിന്നു-
ബലിദിനം.
അറുക്കപ്പെടുന്ന ഞരമ്പുകളില്‍ 
നിന്നിറ്റു വീഴുന്ന 
ഉയിര്‍വായു 
പ്രളയത്തിന്‍റെ 
തുടക്കമാണ്.

നാഗരികതയെ തകര്‍ത്ത 
പ്രളയമാണ് നീ.
നിന്‍റെ അവസാനം 
കലങ്ങിമറിഞ്ഞ കടലാണ്. 
നിന്നെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ 
സംഭരണികള്‍ 
തികയാതെ വരുമ്പോള്‍ 
തുറന്നു വിടുന്നു.

അറിവില്ലാത്ത 
നാളെകളുടെ 
ഉണര്‍ത്തുപാട്ട്
നിന്‍റെ വിദൂരസ്പന്ദനമാണ്.

വഞ്ചി തുഴഞ്ഞു 
എത്തിപ്പെടാവുന്ന 
ദ്വീപുകള്‍ 
എന്‍റെ നോട്ടത്തിനപ്പുറവും 

നീ-
എന്‍റെ ഉള്ളിലെ 
തിരയടങ്ങാത്ത കടലാണ് 
ശാന്തതയാണ്.
മുറിവ്.

സമുദ്രം ആയിരം നാവുകൊണ്ട് 
കുടിച്ചു തീര്‍ത്താലും 
തീരാത്ത മുറിവുകളുണ്ട്
മനസ്സില്‍.
ഉപ്പിനംശം കൊണ്ട് 
വടുക്കളാവാത്തവയാണ്
ഏറെയും.
മറവിയുടെ പച്ചമരുന്നുകള്‍ 
തേച്ചു,
മറവിയുടെ കറുപ്പ് തേച്ചു,
മുറിവിന്‍റെ ചുവപ്പ്
മാറ്റുന്നു.

ശ്വാസം നിലക്കുന്നിടത്ത് 
കണ്ണില്‍ തീ 
കത്തിത്തുടങ്ങുന്നിടത്ത് 
വേദന തുടങ്ങുന്നു 
മുറിവിന്‍റെ 
ജന്മവും.

ഇതെന്‍റെ
ഒന്നാം തിരുമുറിവ്.
ചോരയിറ്റ
മുറിവുകള്‍ എനിക്കിദാദ്യം.
വെടിയൊച്ചകള്‍- 
കേള്‍ക്കാതെ, യുദ്ധം 
അവസാനിക്കുന്നു.
പരാജിതന്‍റെ മുറിവുകള്‍ 
ചരിത്രത്തില്‍ 
രേഖപ്പെടുത്താറില്ല,
ഓര്‍മ്മകളിലും.
 വാക്കുകളുടെ അവസാന 
വേഗമാണിത്.
ഇതിനു ശേഷം 
മഹാശരീരിയായ 
മൌനം.

കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞു
കിടന്ന കാലമത്രയും 
വേര്‍പാടിന്‍റെ-
തൊണ്ടവരണ്ട 
മരുയാത്രകള്‍ കണ്ടില്ല.

മൌനമാണ് ഞാന്‍.
കാലത്തിന്‍റെ ഗതിവേഗം.
കര്‍ക്കിടകത്തിന്‍റെ 
ദാനം-
മഴയില്‍ നിന്ന് 
ഉപ്പ് ചുവച്ചു.

വേദനയാണ് ഞാന്‍.
ഓര്‍മ്മകളുടെ ശില്പo.
മൊഴികള്‍ക്കും
മൌനതിനുമിടയിലെ
എന്നെ 
മനസ്സിലാക്കാന്‍
കഴിയാത്തത് 
വാക്കുകളിലെ
ബിംബക്കുറവ് കൊണ്ടോ? 

ഒരു തുമ്പപ്പൂ ഉണ്ട്.

ഒരു തുമ്പപ്പൂ ഉണ്ട്
ഹൃദയത്തില്‍.
ആരും തലയില്‍ 
ചൂടാതിരുന്നത്
വിശുദധമായത്.
നൂറ്റൊന്നു പൂര്‍ണചന്ദ്രന്മാര്‍ 
നിലാവില്‍ താരാട്ടിയുറക്കി 
പകല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ 
അരയാലുകള്‍ തണലേകി 
വളര്‍ത്തിയത്‌.

ഒരു തുമ്പപ്പൂ ഉണ്ട് 
എന്‍റെ ദിനങ്ങളില്‍
വിശുദ്ധമായത്.
വെള്ളം നനച്ച്
വാടാതെ, കരിയാതെ 
ഞാന്‍-
കാത്തു സൂക്ഷിച്ചത്.
നഖക്ഷതമേല്‍ക്കാത്തത്.
ഓര്‍മ്മകള്‍,
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍, വാക്കുകള്‍ 
ഇവയൊന്നും 
സ്ഖലിക്കാതെ 
ഞാന്‍ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ 
വളര്‍ത്തിയത്‌.

ഒരു തുമ്പപ്പൂ ഉണ്ട് 
എന്‍റെ അരികില്‍ 
വിശുദ്ധമായത് 
സ്നേഹത്തിനായി-
കൊതിച്ചത് 
ആരെങ്കിലുമെടുത്ത്-
താലോലിക്കാന്‍,
തലയില്‍ ചൂടാന്‍
കൊതിച്ചത്.

ഒരു തുമ്പപ്പൂ ഉണ്ട്
ഹൃദയത്തില്‍ 
എന്‍റെ ദിനങ്ങളില്‍
എന്‍റെ അരികില്‍ 
വിശുദ്ധമായത്.
കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത്
സ്നേഹത്തിനായി 
കൊതിച്ചത് 
പക്ഷെ,
മൌനിയായത്.