സമസ്യ

അവസാനത്തെ-

അത്താഴമാണിത്.

ഒറ്റത്തോട്ടയില്‍ 

മരിച്ച

നിഴലുണ്ടെനിക്ക്.

പ്രതിബിംബം നോക്കി

ഭയപ്പെട്ടവനും

ഞാന്‍ തന്നെ.

തിരികെ മറിച്ച

താളുകളിലത്രയും

ചുളിവുകള്‍ കാണാതെ

അത്ഭുതപ്പെട്ടവന്‍.

മഷിത്തണ്ട്

മായ്ച്ചതു

അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്

ബോധമല്ല.

എനിക്ക് വേണ്ടി-

ഒരു വിളക്കിനുചുറ്റും

കാത്തു നിന്നവര്‍

ഏറെയാണ്‌.

മറവിയുടെ

ആരംഭമിവിടെ.

വെരറുക്കപ്പെടാതെ

നിന്നത്-

പ്രതീക്ഷയുടെ

പകലിലാണ്.

ഉത്തരമില്ലാതെ

സമസ്യകള്‍ പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാതെ

കിടക്കുന്നു.

നിശബ്ധമായത്-

വേട്ടമൃഗത്തിന്‍റെ കിതപ്പല്ല,

ബോധമാണ്.

തിരിഞ്ഞു-

നോട്ടങ്ങള്‍ മതിയാകാതെ

വരുമ്പോള്‍,

നിശബ്ധമാകുന്ന

ചിന്തകള്‍ക്കിത്

ഒടുവിലത്തെ അത്താഴം.

വാരിത്തരേണ്ട

കൈകള്‍-

പിന്‍വലിയുന്നു.

പിന്‍കഴുത്തില്‍

വെടിതറയ്ക്കുന്നു.