സമസ്യ
അവസാനത്തെ-
അത്താഴമാണിത്.
ഒറ്റത്തോട്ടയില്‍
മരിച്ച
നിഴലുണ്ടെനിക്ക്.
പ്രതിബിംബം നോക്കി
ഭയപ്പെട്ടവനും
ഞാന്‍ തന്നെ.
തിരികെ മറിച്ച
താളുകളിലത്രയും
ചുളിവുകള്‍ കാണാതെ
അത്ഭുതപ്പെട്ടവന്‍.
മഷിത്തണ്ട്
മായ്ച്ചതു
അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്
ബോധമല്ല.
എനിക്ക് വേണ്ടി-
ഒരു വിളക്കിനുചുറ്റും
കാത്തു നിന്നവര്‍
ഏറെയാണ്‌.
മറവിയുടെ
ആരംഭമിവിടെ.
വെരറുക്കപ്പെടാതെ
നിന്നത്-
പ്രതീക്ഷയുടെ
പകലിലാണ്.
ഉത്തരമില്ലാതെ
സമസ്യകള്‍ പൂരിപ്പിക്കപ്പെടാതെ
കിടക്കുന്നു.
നിശബ്ധമായത്-
വേട്ടമൃഗത്തിന്‍റെ കിതപ്പല്ല,
ബോധമാണ്.
തിരിഞ്ഞു-
നോട്ടങ്ങള്‍ മതിയാകാതെ
വരുമ്പോള്‍,
നിശബ്ധമാകുന്ന
ചിന്തകള്‍ക്കിത്
ഒടുവിലത്തെ അത്താഴം.
വാരിത്തരേണ്ട
കൈകള്‍-
പിന്‍വലിയുന്നു.
പിന്‍കഴുത്തില്‍
വെടിതറയ്ക്കുന്നു.
